چه دردیست درمیان جمع بودن

ولی درگوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن

ولی لبهای خود همواره بستن

چه دردیست درمیان جمع بودن

ولی درگوشه ای تنها نشستن

به رسم دوستی دستی فشردن

ولی با هرسخن قلبی شکستن

به نزدعاشقان چون سنگ خاموش

ولی دربطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان برخاک سپردن

ولی بر دل امیدخانه بستن

به من هردم نوای دل زند گنگ

چه خوش باشد ازاین غمخانه رستن